12 اوت 2024- مطالعه ی اخیراً منتشر شده در JAMA Network Open خطر شکستگی بالاتر در میان زنان مسن مبتلا به دیابت نوع 2 را به عملکرد فیزیکی به جای ویژگی های اسکلتی نسبت داده است. عملکرد فیزیکی توانایی انجام فعالیت های اساسی و ابزاری زندگی روزمره است.

محققان گزارش کردند که در این مطالعه ی کوهورت روی 3008 زن مسن، از جمله 294 زن مبتلا به دیابت نوع 2؛ دیابت نوع 2 با خطر شکستگی بالاتر و بهبود تراکم معدنی استخوان (BMD) و ریزمعماری استخوان مرتبط بود، اما بر استحکام مواد استخوانی تاثیری نداشت. با این حال، عملکرد فیزیکی به طور قابل توجهی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 دچار اختلال شده بود.

 دلایل افزایش خطر شکستگی درT2D به طور کامل شناخته نشده است. با در نظر گرفتن این موضوع، دکتر Michail Zoulakis، و همکارانش از مرکز پوکی استخوان Sahlgrenska، در موسسه پزشکی دانشگاه گوتنبرگ در سوئد، نقش عملکرد فیزیکی بدتر یا ویژگی های اسکلتی ضعیف تر را در افزایش خطر شکستگی استخوان در دیابت نوع 2 بررسی نمودند.

برای این منظور، محققان یک مطالعه مشاهده‌ای آینده‌نگر را با استفاده از گروه ارزیابی آینده‌نگر خطر شکستگی استخوان بیمارستان دانشگاه Sahlgrenska، با تمرکز بر زنان مسن‌تر در منطقه گوتنبرگ از مارس 2013 تا مه 2016 انجام دادند. داده‌های مربوط به شکستگی تا مارس 2023 پیگیری شد و تجزیه و تحلیل داده ها از ژوئن تا دسامبر 2023 انجام شد.

داده‌های مواجهه شرکت‌کنندگان از طریق پرسشنامه و همچنین اندازه‌گیری‌های آنتروپومتری، عملکرد فیزیکی و تراکم استخوان با استفاده از جذب‌سنجی پرتو ایکس با انرژی دوگانه (DXA) و توموگرافی کامپیوتری محیطی با وضوح بالا (HR-pQCT) جمع‌آوری شد. زیرمجموعه‌ای از شرکت‌کنندگان نیز برای ارزیابی شاخص استحکام مواد استخوانی (BMSi) تحت میکروایندنتیشن استخوان قرار گرفتند.

پیامدهای اولیه شامل ارزیابی پایه ویژگی‌های استخوان و عملکرد فیزیکی و شکستگی‌های تصادفی تأیید شده از طریق رادیوگرافی بود.

یافته های کلیدی این مطالعه به شرح زیر است:

•  از 3008 زن 75 تا 80 ساله، 294 زن مبتلا بهT2D (میانگین سنی 77.8 سال) با 2714 زن بدون دیابت (میانگین سنی، 77.8 سال) مقایسه شدند.

•  زنان مبتلا به دیابت نوع 2 نسبت به زنان بدون دیابت نوع 2 در تمام استخوان ها BMD بالاتری داشتند: کل هیپ 4.4٪ بیشتر؛ گردن فمور (FN)4.9٪بیشتر؛ و ستون فقرات کمری 5.2٪ بیشتر.

•  در ناحیه ی تیبیا، زنان مبتلا به دیابت نوع 2، 7.4% ناحیه قشری بزرگتر و 1.3 درصد تراکم بیشتر و همچنین 8.7 درصد کسر حجمی استخوان ترابکولار(TBVF) بیشتری داشتند.

•  تفاوتی در BMSi وجود نداشت: میانگین برای افراد مبتلا به دیابت نوع دو، 78.0 و برای گروه کنترل 78.1 بود.

•  زنان مبتلا به دیابت نوع 2 در تمام تست های عملکرد فیزیکی، نمرات پایین تری داشتند.

•  این مطالعه نشان داد که قدرت گرفتن اجسام در زنان مبتلا به دیابت نوع 2، 9.7٪ کمتر، سرعت راه رفتن 9.9٪ آهسته تر، و زمان اجرای یک عمل خاص 13.9٪ (از زمان صدور فرمان تا اجرا) نسبت به زنان بدون دیابت کمتر بود.

•  طی یک پیگیری متوسط ​​7.3 ساله، 1071 مورد شکستگی به دلیل حادثه، 853 شکستگی ماژور ناشی از پوکی استخوان (MOF) و 232 شکستگی لگن رخ داد.

•  در مدل های رگرسیون کاکس تعدیل شده(برای سن، شاخص توده بدن، عوامل خطر بالینی و گردن فمور BMD)، دیابت نوع 2 با افزایش خطر هر نوع شکستگی(HR: 1.26) و شکستگی ماژور ناشی از پوکی استخوان(HR: 1.25) مرتبط بود.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که دیابت نوع 2 با تراکم استخوان بالاتر و ریزمعماری بهبود یافته ی استخوان، بدون هیچ تفاوتی در شاخص استحکام مواد استخوانی (BMSi) مرتبط است. با این حال دیابت نوع 2 همچنین با کاهش عملکرد فیزیکی مرتبط است. بر این اساس محققان نتیجه گیری کردند که کاهش توانایی فیزیکی احتمالاً عامل اصلی افزایش خطر شکستگی مشاهده شده در زنان مبتلا به T2D است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/orthopaedics/news/physical-function-as-key-factor-in-fracture-risk-for-older-women-with-type-2-diabetes-jama-133046